BETA

எனது பெயர் மாதவன். நான் உங்களிடம் ஒரு கேள்வி கேட்க வேண்டும். ஏன் இந்த பொடியள் மொட்டாக்கை போட்டுக்கொண்டு எங்களை இப்படி பயமுறுத்துகிறார்கள். இந்த மொட்டாக்கு கலாச்சாரம் எந்த இனத்தவர்களிடம் இருந்து தொடங்கியதோ தெரியாது ஆனால் இப்போ எல்லா இளய சமூகத்தையும் பிடித்து ஆட்டுகின்றது. கீழே விழுந்து விடுமோ என்று பயப்படுகிற மாதிரி ஒரு காற்சட்டை, முடிந்தால் காதில் ஒரு தோடு, நெற்றி, தலை, காது ஒன்றுமே தெரியாத மாதிரி பெரிய ஒரு மொட்டாக்கு. நான் வேலை முடிந்து இரவு தான் வீட்டுக்கு வாறனான். உந்த பத்திரிகை கொட்டை எழுத்து கொலைகளையும், கத்திக்குத்துக்களையும் வாசித்து உயிரைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு வரவேண்டி உள்ளது. அதிலும் வரும் போது இந்த மொட்டாக்கு போட்ட பொடியளைக் கண்டால் வயத்தைக்கலக்கும். ஏன் உதுகள் உப்பிடி ஒரு மொட்டாக்கோடு அலையுதுகள்.

Life, love and trust; how many of us really know the true feeling of these words. I mean yes, we might know what life is but it’s only when we live it that we will learn the full true meaning of life, love and trust. If you take the article ‘Domestic violence and our society’ in the Issue 72; we can learn how life really never stays the same. That particular article was written by the victim’s friend who goes onto explain the difficulties her friend went through and still going through. But I was mostly touched by the ending when the writer actually says “I do not know to what I can do in short of me physically taking her away from the monster that is her husband. But I know that is not for me to decide. It is a decision that Nanthini must make herself. Until that day comes, I will be waiting by her side”.

I firstly decided to write about this particular issue because a similar story has been happeneing to a close person of mine too. Just reading the article made me cry and even think twice about life. I mean no one know’s what’s going to happen next, I can even be shot in the head while writing this article or have a heart attack or I might even win the lottery. Anything can happen, so in this situation should we really hate one another and treat others so cruely. It’s a question only those who hate and do cruel can answer but as for me I can never truly hate anyone or be cruel to anyone.

It is in our nature as human beings to want to differentiate ourselves from the rest of the herd. So we do all we can to do this. We cut our hair in crazy styles, we wear outrages clothes and make up, and we walk and talk in a unique manner.

These are some examples of how we conscientiously change ourselves to be exclusive. But there are certain few things that we are born with or in to that differentiate us and puts us into categories. Things like, our gender, the colour of our skin, our basic body structure, and the families we are born into. The way this family brings up their children is the foundation of the child’s view on life. This leads me onto what I want to write about... Religion.

Religion… A word that has caused so much destruction in this world. And is still causing disorder today in many peoples lives. Why is God’s name used in vain in so many instances? When the world was created / born did God separate everyone into religious groups and say, you live your lives like this and you like this? No! We did that ourselves. So why blame God for our actions?
I am not arguing about whether God exists or not, my anger and frustrations are with these so called ‘Holy’ men who are heads of religious organisations and places of worship.

I was born into Hinduism. Praying at home in front of pictures of pretty ladies sitting on lotus flowers and men with many heads was a daily ritual. Amma was adamant I did this every day. I personally did not see the point of this even from a young age.

We invest a lot of our time and money into religion. But what has religion given us in return? It has caused division amongst people; it has caused war and hatred. Mostly, it has caused discrimination.

  சிறிலங்காப் படைகளின் நிலை தற்பொழுது பெரும் கேள்விக்குறியாக மாறி உள்ளது. விடுதலைப் புலிகளுக்கு பாதகமான பகுதிகள் என்று கருதுகின்ற பகுதிகளில் மட்டும் தாக்குதல் நடத்தி வந்த சிறிலங்காப் படைகள் அடுத்த கட்டத்திற்கு நகரமுடியாமல் நிற்கின்றன.

  கடந்த ஆண்டு செப்ரெம்பர் மாதத் தொடக்கத்தில் கிழக்கில் சம்பூரை சிறிலங்காப் படைகள் கைப்பற்றிய பிறகு வடக்கிலும் ஒரு வெற்றியை பெற நினைத்தன. ஒக்ரோபர் மாத ஆரம்பத்தில் முகமாலையி, கிளாலி படைத் தளங்களில் இருந்து விடுதலைப் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதியை நோக்கி முன்னேறின. ஆனையிறவைக் கைப்பற்றி விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிராக ஒரு பெரும் வெற்றியை பெறுவது சிறிலங்கா அரசின் நோக்கமாக இருந்தது.

 “நா ஆட்டோக்காரன் ஆட்டோக்காரன்
நாலும் தெரிஞ்ச ரூட்டுக்காரன் நல்லா பாடும் பாட்டுக்காரன்” எஸ்.பி.பி சும்மா சக்கை போடு போட்டுக்கொண்டிருந்தார்.பாட்சா படம் வந்தபோது நான் எட்டாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது இதுதான் மிகவும் பிரபலமான பாடல் எனக்கு பிடித்த பாடலும் கூட.நான் படத்தை பிறகு நான்கைந்து வருடம் கழித்து தான் பார்க்கமுடிந்தது.

யெர்மனியில் வசிக்கும் எழுத்தாளர் நாடகநடிகர் வில்லிசை கலைஞர் இப்படி பல கலைத்துறையிலும் காலடி பதித்திருக்கும் சோழியன் என்கிற ராஜன் முருகவேல் அவர்களுடன் எம்.எஸ்.என். மெசஞ்சரில் நடந்த ஒரு உரையாடல் அதனை பதிந்துஉங்களிற்கும்போட்டிருக்கிறேன்.

சாத்திரி. வணக்கமண்ணோய் எப்பிடி சுகம்

சோழியன். வணக்கம் நல்ல சுகம் `ஹம் அம்மன் கோயில் தேருக்கு போயிருந்தன் அங்கை உந்த ஒரு பேப்பர் மற்றது ஒரு றேடியொ காரரும் வந்திருந்தவை

சாத்திரி. ஓமண்ணை கேள்விப்பட்டனான் அவங்கள் இப்பிடித்தான் எங்கையாவது அன்னதானம் சக்கரை தண்ணி ஊத்தினம் எண்டு கேள்விப்பட்டால் எத்தினையாயிரம் கிலோ மீற்றர் எண்டாலும் பிளைற் பிடிச்சு போடுவாங்கள் ஊர்ப்பழக்கம் திருத்த ஏலாது.

வீடு வெளிச்சத்தால் நிறைந்திருந்தது. ஆட்களின் ஆரவாரம். வெளியில் நின்ற கரன் மச்சான் அப்பாவிடம் வந்து சொன்னான். அண்ணை அய்யம்மா....என்ற வார்த்தைக்கு அப்பால் எதையும் அப்பா கேட்கவில்லை. அப்பம்மாவின் அறைக்குப் போய் அப்பம்மாவைத் தொட்டுத் தொட்டு பெலத்து அழுதார். மணிமாமி மாலினி மாமி இருவரும் என்னைக் கட்டிப்பிடித்து அழுதார்கள். 18 வயதில் இவர்களையெல்லாம் விட்டுப் புலம்பெயர்ந்த நான் சாவீட்டில்தான் திரும்பச் சந்திக்கவேண்டுமென்ற நிலையாக...!!!

I gave up being a Christian (of the Anglican denomination) many years ago. I have stopped believing in religion – any religion. From childhood right up to my 50th year, I had blindly followed the Christian religion, through the Anglican Church. This was because from childhood, I had been trained to believe in Christianity and Jesus Christ. I was still a student, and ‘religiously’ attended Sunday school. I however, had doubts about aspects of Christianity. I raised these doubts at Sunday school hoping to receive some amplification. I was still the amenable schoolboy from a Christian family and studying in a Christian school with its Christian environment, among friends who were mostly Christians. The Sunday school teachers I raised my doubts with were two young priests who were, at various stages, Chaplin of the school. 

Sad to say, I never received a cogent response but was instead given the stock answer that I still remember to this day. One was, ‘accept it on faith’ and the second stock answer to something I found difficult to follow logically or scientifically, was ‘it was a miracle’.

நம்மில் பலர் ஏதாவது நூலை படிக்கும் முன்பே அது தொடர்பான அதீத மயக்கத்தில் ஆழ்ந்திருப்பார்கள். அண்மையில் எனது நண்பர் ஒருவர் பகவத் கீதையைப் பற்றி என்னுடன் கதைத்துக் கொண்டிருந்தார். கீதை ஒரு தலை சிறந்த நூல் என்றும் அது போதிக்கும் தத்துவங்கள் மகத்தானவை என்றும் அவர் கூறிக் கொண்டிருந்தார். அவரிடம் ஐந்து நிமிடங்கள் பேசிய பின்தான் எனக்குத் தெரிந்தது கீதையானது போர்க்களத்தின் நடுவில் கண்ணனால் அருச்சுனனுக்கு சொல்லப் பட்டது என்ற ஒன்றைத் தவிர வேறு எதுவும் அவருக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை என்று. அது மட்டுமல்ல எது நன்றாக நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடக்கும் என்று தொடங்கும் கீதையின் அந்த வரிகள் இல்லாத ஈழத் தமிழர் வீடுகள் இருக்குமோ என நான் ஐயுறும் அளவிற்கு நான் சென்ற அத்தனை வீடுகளிலும் அந்த வரிகள் தொங்க விடப்பட்டுள்ளன.

~மட்டைக்கிளப்பானடா மாடுதின்னி…டட்டடா…..
மந்திரவாதியடா மகனே கவனமடா|

சென்றமுறை மட்டக்களப்பின் உணவுப்பழக்கத்தை எழுதத் தொடங்கினேன் இப்போது இந்தப் பாடல் ஞாபகத்துக்கு வருகின்றது.  படிப்பித்து ஆளாக்கி கொழுத்த சீதனத்துக்கும்; - குடும்பத்துக்கு டொணேசனோடும் (பணம்) விற்கப்படத் தயாராயிருக்கும் தன்பிள்ளை மட்டக்களப்பிற்கு வரும்போது அங்கே மாட்டுப்பட்டுவிடக் கூடாது என்கிற நோக்கில் ஓர் வெளிப்பிரதேசத் தாய் அம்மண்ணைப்பற்றிய வெறுப்பையூட்டி எச்சரிக்கை செய்யப் பாடப்படும் பாடல்போலத் தோன்றுகின்றது.

Hello there readers! It has been a while hasn’t it? I hope my absence was not felt too profoundly by all of you. So, since my last article I have
finished my final exams at university and am looking forward to graduating next month. In other news, I have recently returned from Australia where I attended my eldest cousins wedding (it was the first wedding amongst cousins in our family hence my excitement!). It was a dream wedding where he married his sweetheart of 6 years. I can honestly say the wedding was blissful andlooking back on photos it was like a wedding from a high end bollywood film.

For me personally what made the wedding so enjoyable was meeting with my cousins, there are ten of us in total and it has been over ten years since I last saw some of them. My grandma was beaming with pride and during the wedding period seemed to have been miraculously cured of her illnesses and ailments. You could see in her eyes the sheer joy at seeing all her grandchildren, her daughters and their families gathered in the joyous occasion of her eldest grandsons wedding. It is a moment in time that can never be replaced nor recreated and I am sure it will be one of the happiest memories she will have in her lifetime.

கடந்தவாரம் கொழும்பில் உள்ள விடுதிகளில் தங்கியிருந்த நு}ற்றுக் கணக்கான தமிழர்கள் சிறிலங்காப்படைகளினால் அவர்களது விருப்பத்திற்கு மாறாக அங்கிருந்து பேருந்துகள் மூலம் தமிழீழப்பகுதிகளுக்கு நாடு கடத்தப்பட்டிருந்தனர். இச்சம்பவத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து செய்தி வெளியிட்டிருக்கும் அனைத்துலக ஊடகங்கள், இதனை இனச்சுத்திகரிப்பு நடவடிக்கை என வர்ணித்திருந்தன. மேற்கு நாடுகளும் இங்குள்ள மனிதவுரிமை அமைப்புக்களும்கூட தமது கண்டனத்தை தெரிவித்திருந்தன.